به کورش زرفتن به پاس مهربانی اش:

هدیه به تو ترانه ای که جز چکیدن نمی خواد

این بال خسته از هوات به جز رسیدن نمی خواد

به جز رسیدن نمی خواد دستهای سرد و بی کسم

همین خیالت مال من،من که به تو نمی رسم

همین هوای بی کسی که پر شده تو نفسهام

خلوت کوچه هایی که خط می زنم تو پرسه هام

نمیرسی به دادم و میشم اسیر این قفس

هیچی ازم نمی مونه حتی به قدر یک نفس

به این ترانه پا بذار بیا وُ دستامو بگیر

منم که بی نگات شدم تو این هجوم غم اسیر

بیا به دیدن دلم که میشکنه هر شب و روز

سهم دل عاشقم از/ اون همه عشق/این همه سوز؟

نه خوب من رسم وفا حتی تو کابوس جز اینه

کور بشه اون چشمایی که عشقو نمی خواد ببینه