به مائي كه تمام هستي رو داديم

به مائي كه شكستت ماتم ما شد

به مائي كه براي خنده هات شاديم

خيانت مي كني با اين همه ترديد

بيا بين همين شب زنده داري باش

بيا زخمي كنيم قلب شب سردو

بيا خنجر بشو، يه زخم كاري باش

تمام خواب كوچه پر شده از وهم

تمام پرسه ها مختوم كابوسه!

بيا اين باغچه ي غمگين پائيزي

داره تو دست اين جلاد مي پوسه

خيانت مي كني هم پرسه ي ديروز

اگر باور كني محكوم بن بستي

تو تنها تكيه گاه باور مائي

تو تنها روزن امّيد ما هستي

نگو! تقدير ما تقديس كابوسه

نگو! بايد سكوت كوچه برگرده

نگو!اينها شكنجه اش رو تن گلبرگ

نگو! اين قدرت طوفان ولگرده!

هنوز تو نِي نِيِ چشماي مات ما

يه دنيا حسرت خشكيده خوابيده

بيا اي كه دوتا چشمات فانوسه

توئي كه برق چشمات نور امّيده!