نقطه چین

تو سنگواره ی عشقی ... قدیمی آه! فُسیل!

shamimb — Fri, 04 Dec 2009 11:54:18 GMT

شرمنده ام که همت آهو نداشتم ... (م. ع. بهمنی)

تنت به‏ رنگ هوس،رنگ قهوه‏ ی برزیل*!

صدات لــحن غریب صدای ساز اصیل*!

مرا ببخش، نبودم شریک غم‏هـــــــایت!

مرا ببخش غــرورت، غرورِ مردم ایل!

شکستنـی شده‏ام مثل قلب آئینـــــــــــه!

میان این‏همه بت!حضرت شریفِ خلیل!

تضـــاد زهر و عسل، اخم‏ها وُ لبخندت!

مرا گرفته به بازی همین کثیــر و قلیل!

کنار چشم تو آخر چگــونه حس نکنند؟!

ستاره‏ها ، که شدند از هجـوم نور ذلیل!

شبیه‏تر به منی، از خودم صمیمـــی تر!

تو بی‏نظـــیر و عجیبی شبیه شعر جلیل*!

=*=*=*=

کیفر شکستن دل تورو من دارم با چه عذابی پس میدم

هر نفس مردن و زنده شدنم اینه قیمتی که هر نفس میدم

یه طرف شکستن پای فرار یه طرف منت خلق روزگار

تن سپردن به تحمل خزون به امید بی سرانجام بهار

من که از سپیده ها جاری شدم ته این ظلمت چاه چه می کنم؟

من که از قید تنم رها بودم توی این شکنجه گاه چه می کنم؟

می دونم که این همه شکستگی کیفر شکستن تو هست و بس

من بدی کرده ام اما تو ببخش راحتم کن از عذاب این قفس ...

پ.ن: این ترانه از من نیس اما مال تو ...

پ . ن 2 : یه پریسا خانومی هس! خیلی خانومه ... شنیدم شعرامو می خونه و دوسشون داره ... این پست رو گرچه دلتنگه تقدیم می کنم به پریسای عزیز...

از تو سر رفتم و حرام شدم ...

shamimb — Wed, 18 Nov 2009 08:02:18 GMT

کودکی‏ های من زمین خوردند

روی این پله‏ های برفی بد

درد افسردگیم پنهان شد

پشت لبخندهام و حرف نزد!

مثل یک بچه گربه‏ ی بدبخت!

بی‏ پناه از تو، خیس آب شدم

تنگ ماهی به دست تو چپ شد

این وسط من فقط خراب شدم!

کودکی‏ هام گریه می‏کردند

- کودکی های خسته ی معصوم!-

از اتاق سیاه می ترسید:

«من نمی خوام برم توی حمّوم!»

«شب سیاهه!»-چقدر می‏ترسید-

پشت دیوارها دلش ترکید!

غرق در وحشت از صدائی که

در سکوتی سیاه می‏خندید!

گریه کردم، زدم به در/ دیوار

بال من بود و میله های قفس!

دست دلگیر سرد بی‏رحمِت

چنگ می‏زد به راه تنگ نفس!

کودکی‏هام از تو می‏ترسند!

از تو که «داد» بودی و «بیداد»

از «تو»ئی که به «من» خیانت کرد!

مثل بختک به زندگیم افتاد!

کودکی‏هام شکل یک حسرت

در همین قصه‏ های غمگین ماند

کاش می‏شد کسی ورق می زد!

کاش می‏شد کسی مرا می‏خواند!

خنجر بزن رفیق ....

shamimb — Wed, 04 Nov 2009 12:27:18 GMT

/* /*]]>*/ خنجر بزن رفیق... من خو گرفته ام با دستهای تو این زخم کهنه را از نو بیا بِدَر از نو مرا ببر تا خواب برّه ی غمگین بی غرور تا ابتدای دور خنجر بزن رفیق بر دستهای تو اینک لبان من آری بزن نترس هرگز غرور کوه در جنگ سنگ و رنگ ویران نمی شود تو گرم کار خود من غرق اقتدار آنگاه بعد من اینجا اگر کسی اشک تو را نخواست بر خاک من ببار بیدار می شوم دیوار می شوم وقتی که زخم هات با دستهای من پیوند می خورند وقتی که پای تو چون یک ستون شد و از نو بنا شدی بر قلب گرم من خنجر بزن رفیق صدبار هم اگر ویران کنی مرا بیدار می شوم دیوار می شوم چون کوه می شوم بشکوه می شوم خنجر بزن رفیق اینک لبان من بر دستهای تو ....

حالت از گریه هام به هم خورده؟

shamimb — Sun, 04 Oct 2009 21:17:18 GMT

مثل يك ذره يك اتم گيجم

منگم از انفجار يك ديدار

تا نسوزم ازآن دوتا خورشيد

مي خزم در پناه يك ديوار

عقربك ها تو را كه مي پرسند

ساعتم كوك مي شود با شك

با خودم راه مي روم تا /در

باز شد ، شد، اگر نشد، به درك!

كوچه ها طرح خاك و خاكستر

خانه ها طرح خالي ترديد

آسمان رعد و برق تندي زد

گربه روي تراس مي گرخيد!

□

[داخلي / روز / لحظه / سكوت

ميز / فنجان / دو قاب عكس سپيد]

زن شبيه دو قطره گريه شد و

روي قاب خودش شكسته / چكيد

زن درون خودش دوتا فنجان-

-قهوه با طعم تلخ ماتم داشت

دستهايش مدام مي پوسيد

تا خودش را درون گلدان كاشت

زن نگاهش به آينه خشكيد

«اين چروك اتفاق كشداريست»

خطّ افتاده روي صورت زن

مانده از خنده هاي اجباريست

شيشه ي چشم زن ترك برداشت

باز از طاق زندگي افتاد

ماهي كوچكش –خيالاتش-

پيچ و خم خورد/ خسته شد/ جان داد

□

روي سنگ سفيد حك شده ام

اسم من / را صدا بزن يكبار!

در وجودم حلول مي كني و

كفنم تنگ مي شود انگار

[كات .. حالا دوباره گريه كنيد]

يك نفر ضجه مي زند بر زن

يك نفر زير خاكها پوسيد

يك نفر كه ... كسيكه ... يعني من!

تنم وطنت!

shamimb — Sat, 05 Sep 2009 17:58:18 GMT

دوباره خلوت تختم،دوباره عطر تنت

و ارتعاش تنم در تماس با بدنت

دوباره خستگی از من دوباره بوسه‏ ی تو

دوباره تن به تنم داده بوی پیرهنت

به یاد کودکی‏ات چادری سرم بنداز

که مرد قصه تو باشی و من دوباره زنت!

چه اتفاق بزرگی، کنار من باشی!

شبیه رنگ جنون در رگم رها شدنت

و غنچه غنچه شکفتن درون آغوشت

به احترام نگاهت و بوسه‏ی خفنت!

مهاجرت به تنت/ اتفاق زیبائیست

همین تصادف جالب مساحتم/ وطنت!

بغض طفلک / دلم که از تو پره ...

shamimb — Fri, 14 Aug 2009 20:02:18 GMT

دوست دارم که بچه ای باشم

شرّ و شیطان،لجوج و سربه هوا

کنج جیبم خشونتی سنگی

کینه از شیشه های پنجره ها

شیشه باشی نوازشت بکنم

با همان سنگهای بی رحمی

خرد خردت کنم ببینم که

درد من را چقدر می فهمی

کاش زنگ حیاطتان بودی

یا حباب چراغ کوچه مان

میزبان عذاب تو بودم

با آدامس و ترقه، تیروکمان

مثل گردو بکوبمت با سنگ

مثل تیله بدزدمت گاهی

بزنم توپ توی شیشه تان

بسکه مغرور و سردو خودخواهی!

دفترت را بدزدم از کیفت

ته کوچه تورا کتک بزنم

تا بگویم که مثل تو تخسم!

تا بگویم ببین! رئیس منم!

با نوک تیز کفش های نوام

هی لگد به دوپای تو بزنم

حرف بد می زنم به تو حتّی

پر فلفل شود اگر دهنم!

دفتر مشق های عیدت را

خط خطی و سیاه و پاره کنم

عوضش دفتر خودم را هم

پرِ صد آفرین، ستاره کنم!

کاش مغلوب قصه ام بشوی

در نبرد تفنگ بازی ها

توی زندان قصه پیر شوی

رهبر حزب ناز۫ نازی ها!

فصل پنجم

shamimb — Sat, 01 Aug 2009 08:45:18 GMT

این پست تقدیم به خودسوزی زنان کرمانشاه ...

وول مي زد جنين يك ققنوس

در سكوتي شبيه زاده شدن

از همان ابتدا معين بود

سوختن! سرنوشت روشنِ زن!

در تنش پيچ و تاب مي زد درد

ناخنش را گرفت بر دندان

چشمهايش دچار وحشت شد

دستهايش غريب و سرگردان

جيغ مي زد - ولي درون خودش-

دست و پا زد- ميان بي هوشي-

لحظه را با سكوت رج مي زد

بعد از آن لحظه هاي خاموشي

□

دخترك زاده شد – عذاب آمد-

مادري شرمسار همسر شد

يك نفر! مرد شرقي كامل!

غصه مي خورد از اينكه «ابتر» شد!

فصل ها فصل سرد وحشت بود

تار موئي / نگاه مشتاقي!

وحشت از چشم هاي نامحرم

فكرهايي هميشه باتلاقي!

سهم دختر نبودِ آئينه

سهم دختر نبودْ طنّازي

سهم دختر هميشه «لا»«لا» بود!

بي نوازش – به حدّ يك بازي-

او نبايد به عشق پي مي برد

او نبايد به مرد شك مي كرد!

در سرش اين تمام باور بود

زندگي: مَرد! عشق يعني: مَرد!

آه! اما درون او چيزي

زندگي را پر از صدا مي خواست

او دلش آسمان بي پايان

او دلش ذره اي خدا مي خواست!

□

اين دوراهي چقدر مشكل بود

يك طرف پنجره / صدا/پرواز

يك طرف بندهاي تنهايي

حسرتش دستهاي پر اعجاز

ضرب شد در جنون كبريتش

دخترك سوخت مثل يك كاغذ

پچ پچي كوچه را گرفت از سر

جرم هايي بدون شك محرز!

دخترك آسمان دلش مي خواست

پشت بن بست كوچه مي پوسيد

مثل ققنوس قصه پر وا كرد

شعله را با دو بال خود بوسيد

به مرد خوب قصه ي دلتنگي ام

shamimb — Sat, 18 Jul 2009 08:19:18 GMT

شروع وسوسه ات عصر نيمه ي اسفند

سلام دخترِ آقا ... سلام ... {يك لبخند}

وَ پنج ماهِ تمام از تو عشق دزديدم

چگونه دل به تو دادم؟ چرا؟ نفهميدم!!

تمام دلخوشي ام شد صداي تو – تلفن-

شبانه هاي غريبم به جاي تو تلفن

چقدر گريه كنم پشت خطّ ايرانسل؟

تورا نفس بكشم در لباس و عطر شنل؟

مسافرت به چه شوقي؟ به شوق ديدن تو

كنار پنجره ها تشنه ي رسيدن تو

چقدر عاشقتم مرد خشك و سخت و چغر

چه عشق گيج غريبي شبيه Pink Panter

بيا به داد دلم {اين فقط شكسته} برس

چقدر منتظرم زنگ، نامه يا SMS!

مكان: سكوت عميقم اتاق آبي و پير

زمان: درست غروبي سياه 18 تير

مني كه منتظرم مرد قصه ام باشي

تورا كنار خودم كنج برگ نقاشي -

كشيده ام كه بگويم چقدر دلتنگم

به شوق آمدنت با سكوت مي جنگم.

===

سلام

این پی نوشت رو می نویسم تا از دوستی که به نام ONE پیام میگذاره تشکر کنم و بگم ۴ پاره اش بسیار زیبا بود.

*****

سلام مجدد

یکسال گذشت ... کسی باورش میشه؟ ... یکساله دیگه نمیاد تو صفحه تلویزیون لبخند بزنه ... دوست ندارم ... هیچ این وضعیت رو دوست ندارم که یه جا بنشینم و رفتن تک تک اونهایی که دوستشون دارم رو ببینم ... خسرو شکیبایی عزیز ... سالمرگت رو به خودم و به همه ی اونایی که دوستت داشتن و دارن تسلیت می گم ... دلم خیلی برات تنگ شده .. تو یکی از بهترین ها بودی و هستی

سکوت یعنی خیانت!

shamimb — Wed, 17 Jun 2009 10:57:20 GMT

خيانت مي كني با اين سكوت تلخ

به مائي كه تمام هستي رو داديم

به مائي كه شكستت ماتم ما شد

به مائي كه براي خنده هات شاديم

خيانت مي كني با اين همه ترديد

بيا بين همين شب زنده داري باش

بيا زخمي كنيم قلب شب سردو

بيا خنجر بشو، يه زخم كاري باش

تمام خواب كوچه پر شده از وهم

تمام پرسه ها مختوم كابوسه!

بيا اين باغچه ي غمگين پائيزي

داره تو دست اين جلاد مي پوسه

خيانت مي كني هم پرسه ي ديروز

اگر باور كني محكوم بن بستي

تو تنها تكيه گاه باور مائي

تو تنها روزن امّيد ما هستي

نگو! تقدير ما تقديس كابوسه

نگو! بايد سكوت كوچه برگرده

نگو!اينها شكنجه اش رو تن گلبرگ

نگو! اين قدرت طوفان ولگرده!

هنوز تو نِي نِيِ چشماي مات ما

يه دنيا حسرت خشكيده خوابيده

بيا اي كه دوتا چشمات فانوسه

توئي كه برق چشمات نور امّيده!

حتم دارم تو هم نمی فهمی

shamimb — Thu, 14 May 2009 11:08:18 GMT

پشت خط هاي سرخ يك تلفن

من به فكرت ]سكوت[ مي خندم

تو كه شب روي شب تلنباري

من كه هر روز و لحظه مي گندم!

پُر شدم – رفتنت پُرم مي كرد-

از هياهوي تلخ دوري تو

به خودم زهر مار تف كردم!

نيش خوردم! فقط به كوري تو!

پشت ترديد زير و رو شدم و

به خودم از تو پشت مي كردم

من كه رفتم؛ ولي فقط ايكاش

فرصتي بود تا تو برگردم!

من كه دلواپس خودم بودم

به تو بايد پناه مي بُردم

«پرسه هامون به خاطرت باشن!!»

كنج آغوش كوچه مي مُردم!

روي لبهاي من نفس مي زد

وحشيِ بوسه هاي مسمومت

روي موهاي من به هم مي ريخت

طرح انگشت سرد / معصومت!

من – كه يادت نبود – مي پوسيد

بين دست شكسته ي گلدان

زير دل-بي كسي قدم / مي زد

مشت روي سكوت اين زندان

«من سكوتم تو گريه اي امّا،

روي دوشم به گريه عادت كن

عمرت از بي كسي اگر رنجيد

خنده باش از خودت حمايت كن»

گفت و رفت از نوازشم / اما

من در اين فصل تازه مي پوسم

دارم از دستِ لحظه مي ميرم

بس كه اين كنج خسته مأيوسم

پشت آرايشم دلم پوسيد

من مچاله شدم كنار سكوت

مثل «يوسف» كه دل خوشم ته چاه

سنگ بستم به هر پرم كه سقوط ...

فرض كن اين قضيّه كامل شد

با دوتا قاب عكس و يك لبخند

فرض كن سرنوشت من خورده

بين تاريكي و سحر پيوند

با كسي كه هميشه «هرگز» بود

من هميشه فقط ترك خوردم

سهم من يك طناب يك كاغذ

تا به امرت ]بدون شك [ مُردم ...!